ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΤΕΧΝΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΒΕΛΤΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΠΟΔΟΣΗΣ

</μέθοδος>
</Feldenkrais>
_Στέλλα Τοπαλίδου

_Η Μέθοδος Feldenkrais είναι μια μέθοδος μελέτης και σωματικής/βιωματικής επανεκπαίδευσης της ανθρώπινης κίνησης που δημιούργησε ο Ισραηλινός Dr. Moshe Feldenkrais (1904-1984) μέσα από την μελέτη των αρχών της εμβιομηχανικής, της κινησιολογίας, της ψυχολογίας, της βιολογίας, της νευροφυσιολογίας και της εξελικτικής θεωρίας.

_Με βάση την νευροπλαστικότητα, την ικανότητα του εγκεφάλου και του νευρικού συστήματος να υφίστανται δομικές και λειτουργικές αλλαγές όταν λαμβάνουν τα κατάλληλα ερεθίσματα από το περιβάλλον (σε αντίθεση με τον παλαιότερη πεποίθηση των νευροεπιστημών ότι ο εγκέφαλος μένει αμετάβλητος κατά τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου) και την παραδοχή ότι η κίνηση οργανώνεται από το νευρικό σύστημα, η μέθοδος χρησιμοποιεί την κίνηση ως εργαλείο για να εμπλουτίσει το νευρικό σύστημα με νέα μοτίβα, πέρα από τα οικεία και συνηθισμένα. Με την βιωματική εξερεύνηση νέων κάθε φορά κινητικών γρίφων, την κατευθυνόμενη προσοχή και παρατήρηση, την αργή ταχύτητα, την αναγνώριση των συνηθισμένων μη λειτουργικών προτύπων, την αποτελεσματικότερη χρήση της σκελετικής δομής του σώματος και την απαλλαγή από περιττή μυική προσπάθεια, βελτιώνεται η συνεργασία ανάμεσα στο νευρικό και το μυοσκελετικό σύστημα με αποτέλεσμα την αύξηση του εύρους και της ευκολίας στην κίνηση και την βελτίωση της επίδοσης. Αυτός ο μη συνηθισμένος τρόπος δουλειάς εκπαιδεύει τους μαθητές στο πώς να μαθαίνουν και να εξελίσσονται μέσα από την εξερεύνηση, τα λάθη, την παρατήρηση, την ευκολία και την επιείκεια (δεδομένου ότι μόνο ότι μαθαίνεται μέσα από ευχάριστους για το σώμα και τον εαυτό τρόπους θα διατηρηθεί από το σύστημα). Καθώς κάθε ανθρώπινη κίνηση/δράση περιλαμβάνει την συνεργασία ανάμεσα στην σκέψη, τις αισθήσεις, το συναίσθημα και την κίνηση κάθε αλλαγή στα κινητικά πρότυπα οδηγεί σε αλλαγές και βελτίωση της συνολικής λειτουργικότητας και δημιουργικότητας του ατόμου.

_Στα μαθήματα της εκπαίδευσης κατά την διάρκεια του προγράμματος, οι σπουδαστές θα επανεκπαιδευτούν στην αποτελεσματική οργάνωση του σώματος και την καλύτερη χρήση του σκελετού για την πραγματοποίηση κινήσεων έξω από το κινητικό λεξιλόγιο του σώματος ή την βελτίωση του εύρους και της ποιότητας τους σε σχέση με τις ανάγκες του σύγχρονου χορού. Η αναγνώριση των υπαρχόντων ίσως μη λειτουργικών ή περιοριστικών κινητικών προτύπων και ο εμπλουτισμός τους με νέες επιλογές επεκτείνει τις κινητικές και εκφραστικές ικανότητες και τη δημιουργική χρήση του εαυτού, οδηγεί σε νέες ποιότητες και δυνατότητες στην απόδοση των σπουδαστών αλλά και στην αποφυγή τραυματισμών. Αυτός ο τρόπος δουλειάς ενθαρρύνει την κατάσταση ουδετερότητας στο σώμα του χορευτή ή του ηθοποιού, θέση από την οποία είναι δυνατή η αλλαγή κατάστασης προς οποιαδήποτε κατεύθυνση με την ελάχιστη δυνατή προσπάθεια και η ελευθερία να αντιδρά κανείς στο εδώ και τώρα μέσα από την ανάπτυξη του ‘ικανού εαυτού’, ενός εαυτού ελεύθερου από τον καταναγκασμό της συνήθειας, με εμπιστοσύνη, ικανότητα αυτοπαρατήρησης και υπευθυνότητα σκέψης και δράσης.